W latach swej młodości często bywałem na wakacjach u Babci na wsi. Miałem tam swoich kumpli, znajomych, dziewczyny. I właśnie w czasach PRL tuż przed stanem wojennym, w wakacje wydarzyła się ta historia.
Przed wieczorkiem po upalnym dniu wybieram się do swojej dziewczyny. Mieszka na odludziu nad małą rzeczką tuż pod lasem. W okolicy jest jeszcze parę gospodarstw. Rozmawiamy oddaleni jakieś dwadzieścia, trzydzieści metrów od Jej domu i około sześćdziesięciu metrów od sadu, który ma szerokości około pięćdziesięciu metrów, przy którym na brzegu rosną stare dęby. Zapada zmrok. Nagle (proszę uważnie przeczytać, jest to relacja z pierwszej ręki, później zanalizować, a następnie wyciągnąć wnioski) czuję jakiś nieokreślony niepokój. Za chwilę słyszymy narastający, niesamowity świst. Zaczynamy się rozglądać w poszukiwaniu jego źródła.

Przeprowadzka

Nie byłem pewien, czy to dobry pomysł. Kolejna przeprowadzka i związane z nią problemy… Ciężko jednak było znaleźć alternatywne wyjście z zaistniałej sytuacji. Właścicielka poprzedniego mieszkania nie pozostawiła nam wyboru – albo się wyprowadzamy, albo podniesie czynsz
o 100%. Mimo tego, jakimś cudem było mi jej szkoda. Kobieta z zaawansowanym SM, od dawna na wózku inwalidzkim. Nic więc dziwnego, że jej zgorzkniałość i pretensje do całego świata osiągnęły taki, a nie inny pułap. W każdym bądź razie, decyzja została już podjęta, toteż trzeba było działać.

1. „JASTA 11”
W historii lotnictwa myśliwskiego była to  jednostka wyjątkowa. Służyli w niej piloci, których biografie do dziś fascynują, a u niektó-rych wzbudzają grozę. Powstała 28 września 1916 r. jako 11 królewsko-pruska eskadra myśliwców (Jagdstaffel 11). Do historii prze-szła pod skróconą nazwą „Jasta 11”. Jednym
z jej dowódców był baron Manfred von Richthofen, pilot, który spośród wszystkich myśliwców Wielkiej Wojny osiągnął największą ilość zestrzeleń ( 80).

Jemu to eskadra zawdzięcza znaczny wzrost skuteczności działania oraz sławę, którą kontynuowała do końca wojny. W pierwszych trzech miesiącach 1917 r. eskadra zestrzeliła (przy stracie dwóch własnych maszyn) blisko 100 samolotów przeciwnika. Jednostkę zaczęto nazywać cyrkiem.

I znów jak każdego słonecznego ranka wyszedł z domu, aby udać się na poszukiwania. Dzień był chłodny, a na twardej ziemi pozostały jeszcze resztki niedawno spadłego śniegu. Na niebie latały mewy i nic nie wskazywało na to, że stanie się coś wyjątkowego… coś co być może zmieni życie kogokolwiek...
Uwielbiał to, nawet kochał… można by rzec, że nadawało to jego egzystencji sens...