Część podziemna kompleksu wydrążona jest w skale gnejsowej i składa się z trzech sztolni, biegnących w głąb góry z trzech różnych stron oraz, będącego we wstępnej fazie budowy, systemu wyrobisk chodnikowych.
Wloty sztolni leżą na wysokości 650-652 m n.p.m. przy wybudowanej w czasie wojny drodze okalającej masyw Sobonia.
Sztolnia nr 1 biegnie w kierunku pd.-wsch., ma 216 m długości, od 2,5 do 3,5 m szerokości i od 2,2 do 2,5 m wysokości. Kończy się ślepo. Niewielki jej fragment wzmocniono obudową drewnianą. Przy wlocie istnieje obwał, który powstał w sposób naturalny. Od sztolni pod kątem prostym rozpoczęto drążyć kilka wyrobisk chodnikowych. Mają one od kilku do kilkudziesięciu metrów długości, wymiary poprzeczne zbliżone do wymiarów sztolni. Jedno z nich, biegnące w kierunku pd.-zach. połączone jest ze sztolnią nr 2 i stanowi jej przedłużenie.
Sztolnia nr 2 biegnie w kierunku pn.-wsch., ma szerokość od 2,2 do 3 m, wysokość od 1,9 do 2,5 m. W odległości 27 m od wlotu istnieje w niej zawał , a około 170 m dalej łączy się ona z wymienionym już wyrobiskiem chodnikowym.
W stosunku do kierunku przebiegu sztolni nr 1, dokładnie po przeciwnej stronie góry i w przeciwnym kierunku drążono na pn.-zach. sztolnię nr 3. Wlot jej znajduje się około 350 m na północ od ostatnich zabudowań wsi Zimna. Początkowo odcinek, biegnący płytko pod powierzchnią zbocza góry, został całkowicie zawalony, tworząc na długości kilkudziesięciu metrów niewielkiej głębokości wąwóz z widocznymi fragmentami drewnianej obudowy. W latach 1975-77 spenetrowano część dalszego ciągu sztolni nr 3, natrafiając na sztucznie wywołane zawały. W jednym z nich znajduje się niewielki zbiornik metalowy. Natomiast w ostatni zawał, do którego udało się dotrzećale którego ze względów technicznych nie zdołano przejść, wchodzą tory kolejki wąskotorowej oraz przewody elektryczne.
Sztolnia nr 3 posiada obudowę drewnianą, a jej długość od wlotu do ww. zawału wynosi 83 m, szerokość - ok. 2,5 m, wysokość - ok. 2,2 m.
Całkowita długość zinwentaryzowanych wyrobisk podziemnych w kompleksie Soboń wynosi 700 m, powierzchnia 1800 m2, objętość 4000 m3.
W części naziemnej prowadzono przygotowawcze roboty ziemne oraz prace budowlane. Ślady wskazują na zamiar wybudowania kilkunastu budynków na zboczach góry w pobliżu podziemi. Dla części z nich przygotowywano pod budowę teren - wycięto drzewa i wstępnie go zniwelowano , tworząc platformy o wymiarach: długość od 30 do 50 m, szerokość od 15 do 20 m. W kilku innych miejscach wykonano wykopy pod fundamenty. Dwa budynki rozpoczęto już budować. Znajdują się one w odległości 30-50 m od drogi wokół Sobonia. Są to jednokondygnacyjne budowle żelbetowe o wymiarach 24,5 x 11,5 m. W pobliżu budynków zlokalizowano nieduże składy materiałów budowlanych. Około 300 m na zachód od budynków, w pobliżu dużego wykopu pod fundament zbudowano niewielką jednokondygnacyjną żelbetową budowlę o wymiarach 11 x 5,8 m, a około 280 m dalej w kierunku pn.-wsch. zbiornik na wodę o pojemności 350 m3. Zasilany był on w wodę z ujęć znajdujących się na pd.-zach. zboczach góry Włodarz oraz z leżącego 70 metrów niżej niewielkiego stawu na Marcowym Potoku Dużym. Obok stawu wybudowano fundamenty dużej stacji kompresorów. 300 m na północ od zbiornika na wodę, przy torowisku kolejki wąskotorowej, zlokalizowano główny skład materiałów budowlanych. Wybudowano zbiornik na kruszywa, podobny do zbiornika na Osówce, powyżej którego zgromadzone duże ilości piasku i żwiru. Przy zbiorniku są też betonowe fundamenty urządzeń rozładunkowych, a poniżej niego na betonowej platformie składowano cement.
Z okolic Sobonia budowano też drogę mającą połączyć wieś Zimna z systemem dróg łączących wszystkie kompleksy.
|
zródło: internet |
